Αναμνήσεις μιας εποχής

Φόρος τιμής σε όσους έφυγαν..

  Σήμερα 27 Ιουνίου 2014 παραβρέθηκα στην κηδεία του φίλου και συμμαθητή μου Παναγιώτη  Καρανικολόπουλου του Σπύρου, του δάσκαλου, όπως συνηθίζαμε να τον λένε όλοι . Έφυγε ξαφνικά από τη ζωή σε ηλικία 65 χρόνων, αφήνοντας πίσω του μεγάλη θλίψη και μεγάλο κενό, όχι μόνο στην οικογένεια του αλλά και σε όσους τον γνώριζαν:

 Στους μαθητές του, που συνέχεια τους έλεγε ( Ελληνόπουλα διαβάστε, για να μη γίνεται γκαρσόνια των Ευρωπαίων), τους φίλους του, τους συμμαθητές του, στους συναδέλφους τους, στους συγχωριανούς τους  και τα μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου Κασταναίων και Πολυσταραίων.

 Οι αλησμόνητοι φίλοι: Ο Παναγιώτης Καρανικολόπουλος του Σπύρου, ο  Βασίλης Αναστασόπουλος του Κυριάκου, η Αθανασία Ρήγα του Γεωργίου,  η Ανθούλα Ζέρβα του Πέτρου, ο Αρτέμης  Πουρναράς του Γεωργίου και ο Αναστάσιος Ζέρβας του Διονυσίου, που έφυγαν από τη ζωή, ήταν έξι από τους 32 μαθητές της 8^ης τάξης του εξαταξίου Γυμνασίου Πεταλιδίου, που απεφοίτησαν το σχολικό έτος 1966-1967,  πριν από 47 χρόνια. Τότε.

  Όλοι είμαστε 18/αρηδες και 19/ρηδες με πολλά όνειρα και διάθεση για ζωή. Αφήναμε πίσω μας τον αγώνα έξι χρόνων και νοιώσαμε ευτυχισμένοι, που καταφέραμε να τελειώσουμε σε  πολύ δύσκολους καιρούς.

 Αφήναμε πίσω μας τη φτώχεια, τη μιζέρια, τις ταλαιπωρίες, την μπλε ποδιά των κοριτσιών  με τη φάσα στη μέση, γιατί ψηλώναμε και δεν είχαμε χρήματα να αγοράσουμε καινούρια, τα πηλίκια με την κουκουβάγια, τα γουλί κεφάλια των αγοριών, τις εφόδους των καθηγητών στα σπίτια μας, για να μας ελέγχουν αν διαβάζουμε, τις αγωνίες για τις εξετάσεις και τα πηγαδάκια, για να λύσουμε τις ασκήσεις των μαθηματικών και πολλές άλλες δύσκολές καταστάσεις, όπως τον ποδαρόδρομο μιας ώρας, όσοι κατάγονταν από τα γύρω χωριά, για να έρθουν στο Πεταλίδι και μα γυρίσουν πίσω το μεσημέρι. Τα βιβλία. Σε κάθε καινούρια τάξη αγοράζανε τα παλιά βιβλία από αυτούς, που είχαν τελειώσει την προηγούμενη χρονιά, γιατί τα καινούρια ήταν ακριβά.  Ελάχιστοι είχαν τη δυνατότητα να αγοράσουν καινούρια .

 Θυμόμαστε μόνο τις ευχάριστες στιγμές, τα πειράγματα, τα αστεία μας και  τις εκδρομές μας, τις παρελάσεις, τα σκετς στις γιορτές, τις λαμπαδηδρομίες 6 η ώρα το πρωί της 25^ης Μαρτίου. Ξυπνούσαμε τον κόσμο με το τραγούδι { Μη μείνει τούρκος στο Μοριά…}, τους καθηγητές μας, που έκαναν τα πάντα για να μας βοηθήσουν. Ο  Φυσικός μας έγραφε σημειώσεις στον πίνακα, γιατί το μισό χρόνο της 8^ης δεν είχαμε βιβλίο.

Θυμόμαστε ( Το Σάμαλη) έτσι λέγαμε αυτόν που ερχόταν με μια καντίνα τα διαλλείματα, γιατί δεν υπήρχε κυλικείο. Μεταξύ των άλλων πουλούσε και σάμαλη. Ήταν όμως ακριβή μιάμιση δραχμή το κομμάτι. Κανείς δεν μπορούσε να αγοράσει ένα ολόκληρο κομμάτι. Κάναμε πανηγύρι όταν κάποιος τα κατάφερνε, το μοιραζόταν με κάποιο φίλο. Πολλές φορές βάζαμε ρεφενέ μια δεκάρα ο καθένας, το μοιράζονταν πέντε και το ίδιο γινόταν την επόμενη μέρα με τους άλλους πέντε.

Θυμόμαστε το Γυμναστή μας Ηλία Καστόρα που μας έβαζε να κουβαλάμε τις πέτρες της αυλής από την μια άκρη ως τη μέση και την επομένη από τη μέση μέχρι την άλλη άκρη, για να διαμορφώσουμε τον προαύλιο χώρο.  

Θυμόμαστε τον Γυμνασιάρχη κύριο Μπαρδόπουλο, που μας έλεγε { να είστε άνθρωποι πάνω απ’ όλα. Όσα γράμματα και να μάθετε, αν δεν είστε άνθρωποι θα είστε τενεκέδες.}

Θυμόμαστε τους εράνους που κάναμε μεταξύ μας, για να βάλουμε το εισιτήριο της εκδρομής, για κάποιο συμμαθητή μας, που δε θα πήγαινε στην εκδρομή, γιατί δεν είχε χρήματα. 

  Ριχτήκαμε στον αγώνα των Πανελληνίων εξετάσεων,  που γίνονταν, για την Πελοπόννησο, στην Πάτρα το Σεπτέμβρη. Διαβάζαμε όλο το καλοκαίρι από τα βιβλία, που είχαμε όλα τα χρόνια στο Γυμνάσιο, χωρίς φροντιστήρια και χωρίς καμιά βοήθεια.

 Οι περισσότεροι τα καταφέραμε, περάσαμε σε διάφορες σχολές.  Ο καθένας μας ακολούθησε το δρόμο του. Βρήκαμε δουλειά, κάναμε   οικογένεια , συνταξιοδοτηθήκαμε.  Ήταν καιρός να ηρεμήσουμε , να ξεκουραστούμε και να χαρούμε τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας.

 Δυστυχώς οι έξι παραπάνω συμμαθητές μας, δεν κατάφεραν να χαρούν τα χρόνια της σύνταξης τους. Έφυγαν νωρίς……… Κρίμα.

 Κουράγιο και υπομονή στην οικογένεια τους. Να θυμούνται, δεν πεθαίνει κάποιος, όταν τον αγαπάμε και δεν τον ξεχνάμε.

Όλοι εμείς, που μείναμε πίσω θα τους θυμόμαστε πάντα. Πιστεύω ότι τους εκφράζω όλους. Γι’ αυτό τους καλώ, όσους μπορούν, να συμμετέχουν στην βραδιά μνήμης, για όσους έφυγαν, στις 19 Ιουλίου 2014 και ώρα 9 το βράδυ μετά τον εσπερινό στον Προφήτη Ηλία στα Καστάνια.

 Η συμμαθήτρια τους

Σοφία Ζέρβα.